Porady psychologa
#1
1. Po co mi wsparcie psychologa po wypadku?
ODPOWIEDŹ EKSPERTA: Wypadek samochodowy jest wydarzeniem traumatycznym, czyli takim który może powodować urazy psychologiczne, wywołane działaniem zagrażających zdrowiu, czy życiu czynników zmieniających funkcjonowanie człowieka na stałe. Każde zetknięcie z wydarzeniem traumatycznym powinno być przez osobę poważnie potraktowane. Doświadczenie zagrożenia życia, jakim jest wypadek może stać się czynnikiem wyzwalającym inne zaburzenia psychiczne, na przykład wystąpieniem depresji lub zaburzeń lękowych. Tuż po wypadku wielu z poszkodowanych ma objawy tzw. ASD (z ang. – acute stress disorder). Tym mianem określa się stan szoku czy kryzysu zachodzący zaraz po doświadczonej traumie. Stres jest tu rozumiany jako przeżycie krótkiej, ekstremalnej sytuacji przekraczającej możliwości radzenia sobie. Ostra reakcja na stres pojawia się szybko, dosłownie do kilku sekund po incydencie i trwa zwykle do kilku godzin (bardzo rzadko może przeciągnąć się do kilku dni).
Bardzo często osoby po wypadku cierpią na różnego rodzaju lęki, które objawiają się poprzez drżenie rąk i nóg, spłycenie oddechu, przyspieszenie akcji serca, a nawet chwilowe wyłączenie zmysłu słuchu lub wzroku. W okresie po wydarzeniu traumatycznym, oprócz lęku mogą wystąpić także: rozpacz, depresja, a nawet złość i agresja słowna. Należy wiedzieć, że wszystkie z powyższych objawów mogą ulegać wycofaniu lub nasilać się, jednak nie utrzymują się przez dłuższy okres. Najbardziej podatni na wystąpienie tego zaburzenia są ludzie, którzy w momencie doznania stresu byli w stanie wyczerpania fizycznego, a także Ci, których organizm słabiej sobie radzi ze stresem z powodów fizjologicznych, np. osoby starsze. Ostra reakcja na stres zależy także od indywidualnych predyspozycji danej osoby, takich jak temperament, skłonność do nadmiernej ekspresji emocji czy warunków, które zapewnia jej otoczenie (chociażby brak wsparcia ze strony rodziny czy przyjaciół).
Opisane zagrożenia natury psychicznej są poważnym powodem, aby skorzystać z wizyty psychologa, najlepiej specjalizującego się w PTSD, stresie pourazowym. Bardzo często osoby po wypadku muszą przepracować traumę po wypadku w terapii, aby móc wrócić do właściwego funkcjonowania. W przypadku nieskorzystania z pomocy specjalisty istnieje ryzyko rozwinięcia się w przyszłości cięższego zaburzenia - zespołu stresu pourazowego.


2. Jak można sobie pomóc z poczuciem beznadziei, straty po  wypadku?
ODPOWIEDŹ EKSPERTA: Poczucie straty i smutku to uczucia, które bardzo często dotykają osoby po wypadku. Pojawia się tęsknota za dawnym życie, rezygnacja i ogromny ból fizyczyny i psychiczny, szczególnie, gdy w wypadku zginął ktoś bliski. Strata jest dotkliwa szczególnie wtedy, gdy tracimy bliską osobę i nadzieję. To co może pomóc, to przede wszystkim rozmowa. Warto otwierać się na kontakt z rodziną, przyjaciółmi. Warto dodatkowo poprosić rodzinę i przyjaciół o pomoc w pracach domowych. Być może mówienie o stracie ułatwi przyłączenie się do grup wsparcia dla osób po traumie. Szukanie kontaktu z ludźmi jest tutaj bardzo istotne, ponieważ samotność może tylko pogłębić uczucie beznadziei. Na pewno w wychodzeniu z poczucia beznadziei i straty pomaga aktywizacja osoby, czyli m.in. wyznaczanie nowych zadań, szukanie możliwości rozwoju. Czasem proste czynności manualne lub powrót do dawnych pasji pomagają w odbudowanie sensu życia. W przejściu poczuciu straty pomaga również płacz jako forma oczyszczania
Należy zaznaczyć, że w procesie zmagania ze stratą warto zastanowić się nad wizytą u specjalistą, który obiektywnie spojrzy na historię osoby. To ułatwi w uświadamianiu straty i zamykaniu tego etapu. Oczywiście, stratę każdy przeżywa na swój własny sposób. Zaopiekowanie się sobą  jest kluczowe, aby odnaleźć siłę do walki. Człowiek jednak nie upora się nią od razu, dlatego warto pamiętać, że aby unieść poczucie straty potrzebny jest przede wszystkim czas.


3. Jak poradzić sobie z własną niepełnosprawnością?
ODPOWIEDŹ EKSPERTA: Najważniejsze jest zaakceptować dany stan. Jest to podstawa, aby dobrze radzić sobie z niepełnosprawnością. Następnie należy nauczyć się na nowo funkcjonować z posiadanymi ograniczeniami, pokonywać przeszkody, bariery, czasami trzeba np. nauczyć się posługiwać kompueterm po utracie wzroku. Ważne jest również przewartościowanie życia, po to, aby dowiedzieć się co osoba jest w stanie robić. Pomaga w tym kontakt z osobami w podobnej sytuacji, które dobrze funkcjonują. Warto znaleźć sobie również zajęcie, aby zapobiec rozmyślaniu o przeszłości, o przykrym zdarzeniu. Może to być praca manualna, coś co ozwali rozwijać osobę niepełnosprawną.W radzeniu sobie z własną niepełnosprawnością ważny jest czas. Jest to bardzo indywidualny proces, jednej osobie potrzeba więcej czasu, innej zaś mniej.

4. Z jakich form pomocy psychologicznej mogę skorzystać jako osoba niepełnosprawna?

ODPOWIEDŹ EKSPERTA: Przede wszystkim z doradztwa zawodowego, coachingu, psychoterapii. Aktywizujące formy pomocy oraz wsparcie psychologiczne są niezwykle istotne w początkowym etapie niepełnosprawności, ale również w późniejszym.


5. Gdzie szukać źródeł motywacji do życia z niepełnosprawnością?

ODPOWIEDŹ EKSPERTA: Najlepszym źródłem motywacji są przede wszystkim inni ludzie, ich historie. Jeśli mamy kontakt z taką osobę face to face zyskujemy najwięcej, widzimy cały obraz zmagania z niepełnosprawnością. Ich inspirujące historie często opisane są w literaturze (np. "Zdobądź swój szczyt – uwierz w swoją siłę"), filmy (np. Nietykalni), reportaże (np. w Radiowej Trójce reportaż: Życie na wózku. Ograniczenia są tylko w głowie). Oczywiście internet może pomóc w wyszukiwaniu podobnych inspiracji.


6. Jak znaleźć energię i chęć do działania?

ODPOWIEDŹ EKSPERTA:  Dla zachowania równowagi w życiu i uniknięcia stanów depresyjnych, potrzebujemy odpoczynku i satysfakcji z pracy, a także określenia swojej tożsamości. Aby odzyskać energię do działania należy zadbać o siebie od podstaw, czyli odwołując się do piramidy Maslowa, ważne jest zdrowe odżywianie, sport, przynależność do jakiejś społeczności, chodzi tutaj przede wszystkim o wspólny i określony cel, a także o  częstość kontaktów. Na samej górze naszych potrzeb jest samorealizacja. Pytania co przyniosłoby osobie radość? Jest wstępem do tego etapu. Określenie wymarzonego celu ułatwi opracowanie sposobu jego osiągnięcia. Wyobraź sobie siebie: dostajesz nagrodę za swoje dokonania, które od lat prowadziłeś. Co to takiego jest, co mógłbyś zrobić, a mogłoby się komuś przydać? Tworzenie czegoś, np. stron internetowych, sprzedawanie upieczonego przez siebie pieczywa na targu śniadaniowym, gwarantuje źródło radości, dzięki której endorfiny zapewnią ci poczucie harmonii i szczęścia w życiu. Pomoże również w określeniu Twojej tożsamości na nowo po traumie wypadku, choroby.


7. Jak poradzić sobie z prośbą o pomoc, przełamaniem wstydu?
ODPOWIEDŹ EKSPERTA: Dla wielu osób prośba o pomoc budzi wiele sprzecznych, a nawet złych emocji. Warto zastanowić się przede wszystkim dlaczego tak trudno jest nam prosić o pomoc. Pytanie skąd bierze się w nas trudność w proszeniu o pomoc?  Warto uświadomić sobie, że są sytuacje w życiu, które wymagają wsparcia innych. Badania informują, że ludzie, którzy otrzymują pomoc i mają dobre wsparcie, lepiej znoszą stres, są odporni psychicznie, pewniejsi siebie. Problemy z proszeniem o pomoc bardzo często wywodzą się od stylu więzi w jakich zostaliśmy wychowani, mowa m.in. o warunkowej  miłości przekazanej przez rodziców, która często objawia się niskim poziom poczucia własnej wartości. Jeśli tak jest, warto to przepracować dla osiągnięcia większej samoświadomości. W proszeniu o pomoc ważne jest również środowisko, w jakim się poruszamy. W zdrowym kręgu osób prośba o pomoc, to oznaka mądrości, dojrzałości, zaufania i troski o siebie. Kiedy masz wątpliwości w proszeniu o pomoc, zadaj sobie pytanie: co stanie się, jeśli nie poproszę. Czy na pewno dam sobie radę?
Odpowiedz


Skocz do:


Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości